سال ِ سی saal e si
..
بسی رنج بردند در ا ین سال ِ سی
عرب زنده سازند ازین پارسی
-
بسی کوشش ِ پوچ و بیهوده بود
که خون ِ بهی در تنش ، چیره بود
-
که پارسی به اندیشه خواهد بهی
به گفتار نیک ، جوید او فَرّ َهی
-
به کردار ِ نیکو ، کُند یاوری
چو مینو سرشت ، راه ِ نیک پیروی
-
به کوروش نگهبان شدند آن زمان
به آزادگی ، دین ِ مردم ، میان
-
تو نوشیروان و کاخ ِ بلندش به بین
سرای ِ ، ژنده پیر زن ، کنارش به بین
-
سرای ِ حقیر ، در بَر ِ کاخ ِ آن دادگر
کج آرد لب ِ کاخ و ایوان ، ازین بود و بَر
-
که شه بود و فرمانروا ، او در آن سرزمین
به گردن نهاد، خواست ِ آن ، آدم کمترین
-
که انسان و رای اش تمام است گرام
وَ ، شه ، خواست ِ مردم ، گُزارد احترام
-
نه چون تازیان تیغ هندی به دست
که هر کو ، ز ِ من دین نیارَد ، بد است
-
تو گر دین ما را نخواهی به خود
نیارد به تو زیستن ، جان به شد
-
چو مردان به کُشت ، همسران را کنیزی به بُرد
و کودک به خدمت به باید ، نه بازی چو خُرد
-
زنان را به گوید ، به عقل ناقص اند
به رای و شهادت ، به نیمه بس اند
-
مدار جز ز ِ خود ، چشم نیکو گری
تو پارسی ، به کن نیک خود پیروی
-
به گفتار و پندار و کردار نیک
شَوی با اهورا ، جهان را شریک
..
سوز
کنستانس ۲ اسفند ۱۳۸۷− – ۱۱ خرداد ۱۳۸۸ −− 01.06.2009 – 20.02
