جنگ بین ایران و عربستان

جنگ بین ایران و عربستان

..

یک دوست فیسبوکی نوشته بود که:

« شبكه هاي اجتماعي بستر ايجاد تنفر ما از اعراب و به خصوص عربستان شده و هر روز نقل قولي

دروغين و يا مجعول و يا حتي درست و مستند ، از شاهزاده اي و يا مقامي سعودي ، خشم ملت ما را

از عرب ها بيشتر مي كند، و از ان طرف ، اعراب ،عامل همه مشكلات منطقه و جهان ! را ايران

مي دانند، و لابي هاي قدرتمند پشت صحنه ، اعراب و اهل تسنن را بر عليه ايرانيان شيعه تحريك مي كنند.

… روشنفكران بايد در حد بضاعت خود مردم را از اين توطئه اگاه كنند، و تنفر از اعراب و وهابيون

و شايعات دروغ و يا حتي راستي كه غرور ملي مردم را خدشه دار مي كند را از اذهان پاك كنند

‎دولتمردان هم بايد آب روي اين اتش خانمانسوز بريزند و هر چه زودتر ، روش كم هزينه ديپلماتيك را

براي دوستي با اعراب در پيش بگيرند و تريبون ها را به دست افراد تندرو ندهند.»

….                       ….   

همراهی در نظر در فیسبوک:

.

نظر شما بسیار منطقی است و سخنان شما بسیار بجا هست،

اما… اما مردم ما نیستند که بر علیه عرب ها در تریبون ها صحبت می کنند، فرماندهی از سپاه

است که بر علیه عرب ها سخنرانی می کند، یا یک آخوندی یا امام جمعه ای.

اجازه ای که امام جمعه ها و رهبران سپاه برای این سخنان دارند نه از سوی مردم است

و نه از سوی دولت، این سخنان از جائی می آید که نه مردم و نه دولت نمی توانند جلوی

این حرف ها را بگیرند.

زمینه سازان جنگ، جنگی که به نفع کارخانه های فروش جنگ افزار هست، هم نفوذ دارند و

هم پول خرج می کنند که این موج تنفر را در دو جامعه مقابل هم، به وجود بیاورند.

آیا مردم عادی می توانند به روزنامه ها بگویند که چه بنویسند؟

نه!

دستور از بالا می آید.

آیا دست مردم به «بالا» می رسد که «بالا» را وادار کنند که صحبت هائی دوستانه کنند

که باعث جنگ نشود؟

نه!

آن چه که روشن فکران جامعه می بینند و حرص و جوش می زنند که نبایستی چنان بشود،

با یک حرف آن که، رادیو و تلویزیون و امام جمعه ها و سپاه را در اختیار دارد، بی اثر می شود.

.

آیا قبل از جنگ ایران و عراق، مردم می توانستند که مانع از جنگ بشوند؟‌

نه!

آقای خمینی «امام» به ارتش عراق می گفت بر ضد صدام شورش کنند و فلان و فلان…

آیا کسی می توانست و جرات داشت که بگوید آقا، این حرف های شما خطرناک است

و تهدید کننده و تحریک کننده؟

نه!

.

حالا هم، همان وضع و حالت است، اگر جنگی بین ایران و عربستان بشود، نه مردم و نه

دولت، باعث آن نیستند و در آن مقصر نیستند.

فقط بایستی از خدا بخواهیم که کارها را به نحوی به گردش در آورد که مانع بشود که

جنگی پیش بیاید. خدا هم که معمولا به این کار ها کار ندارد و هر وقت یک فرمانروا از

یک کشور هوس ایجاد جنگ کرده است، مردم بدبخت مشکلات آن را لمس کرده اند و

خدا هم کاری نکرده است که جنگ نشود.

پس به خداوند در این مورد نمی توان امیدوار بود و بایستی امیدوار باشیم که جنگی نشود،

که این امید ما هم، پشتوانه اش معلوم نیست که چه می تواند باشد.

.

حرص و جوش خوردن و افسوس بر این نباید ها و آن باید ها، می ماند برای دوست داران صلح،  

و دوست داران مردم و میهن… و پول و در آمد از ایجاد جنگ می ماند برای کارخانجات

سازنده و تهیه کنندگان وسایل جنگی، و کشور های بزرگ جهان

که تولید کننده های افزار های جنگی هستند.

دیدیم که صد و ده میلیارد دلار اسلحه به عربستان فروختند.

خب طرف روسی هم مایل است که به ایران در همین حدود اسلحه بفروشد.

در این میان آن چه به حساب نمی آید مردم و جان مردم و خون مردم است.

پاینده و آباد بماناد ایران

..

سوز

۲۳ خرداد ۱۳۹۶ – 13.06.2017

Advertisements

آب، نه اسلحه، ۲ – #Water,_no_War,2

آب، نه اسلحه، ۲ – #Water,_no_War,2
..
آقای اوباما، رئیس جمهور قبلی امریکا، قرارداد فروش شصت میلیارد دلار اسلحه را
با عربستان امضاء کرد، که گفته شد بزرگترین قرارداد فروش اسلحه، تا آن زمان
در طول تاریخ است.
آقای ترامپ رئیس جمهور فعلی امریکا، قرارداد یکصد و ده میلیارد دلاری برای
فروش اسلحه با عربستان را امضاء کرد.
می شد که قسمتی از این پول را برای ساختن وسایل رفاهی و بهداشتی و تفریحی
برای مردم عربستان هزینه کرد و امریکا هم این وسایل و امکانات را فراهم کند.
قسمتی را برای پمپ کردن آب به چاه های نفتی، معادل نفتی که از آن جا ها بر می دارند
و خارج می کنند، هزینه کنند، تا لایه زمین در آن مناطق ضعیف تر نشود که از همان مناطق،
فشار داخلی زمین بر نازکی و کم مقاومت شده های لایه های بالائی اش به چربد و احتمال
خروج آتش فشان ها را از آن جا ها، کمتر کنند.
قسمتی را برای تهیه و ساختن ِ پمپ های آب قوی، و ایجاد «خط لوله آب» برای رساندن
آب به مناطق خشک و کم آب ِ عربستان خرج کرد، با ایجاد دریاچه های مصنوعی و
وسایل تفریحی در اطراف آن.
پمپ کردن آب، از دریا های اطراف عربستان به مقدار زیاد به جا های خشک و کم آبی که
قبلا در آن جا ها چشمه بوده ولی خشک شده است، باعث خواهد شد که احتمالا در
چند سال آینده، دوباره این چشمه ها، دارای آب شوند.
هم چنین دریاچه های درست شده از آب های پمپ شده، مانعی می شوند که توفان های
شن و ریز گرد ها کم تر شود و شن های ریز گرد، از عربستان تا عراق و ایران پرواز نکنند و
در همان عربستان، زمین گیر، یا بهتر بشود گفت، «آب گیر» شوند.
توفان ریز گرد ها، هم به صنعت و هم کشاورزی و هم به سلامت مردم منطقه های
عربستان و عراق و ایران و کویت و بحرین و قطر و دوبی، صدمه می زند.
جلوگیری کردن و مانع شدن از ایجاد توفان ریز گرد ها، جلوگیری از بیمار شدن و کم کردن
هزینه های بیماری برای میلیون ها انسان از مردم چند کشور همسایه عربستان است.
..
سوز
۰۵ خرداد ۱۳۹۶ – 26.05.2017

بهداشت، نه اسلحه

بهداشت، نه اسلحه

..

به تازه گی رئیس جمهور امریکا اعلام کرده است که باید برای سلاح های اتمی، سرمایه

گذاری کنند که امریکا در جهان بیشترین و قوی ترین اسلحه اتمی را داشته باشد.

امریکا بیش اندازه اسلحه اتمی دارد، یعنی برای چند بار نابود کردن کره زمین کافی است،

که تقریبن غیر قابل استفاده هست، چون روسیه هم تقریبن به همان اندازه اسلحه

اتمی دارد و هیچکدام مایل نیستند که از این اهریمن سیاه استفاده کنند.

پس وجود اسلحه اتمی بی فایده است.

پس از جنگ دوم جهانی و استفاده از بمب اتمی برای نابود کردن دو شهر ژاپن، بشریت از

این جنایت که انجام شد بسیار نگران بود و وجدان بشری آزرده خاطر.

در سطح جهان تصمیم گرفته شد که سلاح های اتمی را کم کنند، و توافق ضمنی شده

است که دیگر هیچ گاه از اسلحه اتمی استفاده نشود.

.

در امریکا همه مردم، بیمه درمانی ندارند.

بهتر آن است که پول و هزینه های ساختن و نگهداری از اسلحه اتمی را برای ایجاد و

سازماندهی کردن بیمه های درمانی همگانی خرج کنند.

در سال ۲۰۰۸ حدود ۶۰ از درصد امریکائی ها بیمه درمانی و پزشکی داشتند، یعنی از

۳۰۰  میلیون مردم امریکا حدود ۱۲۰ میلیون هنوز بیمه درمانی نداشتند.

از سال ۲۰۱۴ بر اساس «سیستم درمانی اوباما» حدود بیمه نشده گان تا حدود ۹ درصد

کمتر شد، یعنی هنوز حدود ۲۹ میلیون امریکائی بیمه درمانی نداشتند.

حالا با لغو «سیستم درمانی اوباما» تعداد بیمه نشده های درمانی دوباره بسیار بیشتر می شود.

یعنی برای حدود ۱۲۰ میلیون از مردم، اگر بطور متوسط در طول یک سال فقط ۱۰۰ دلار

هزینه در نظر گرفته شود،‌ مبلغی در حدود ۱۲ میلیارد دلار در سال بودجه لازم است.

پس برای مردم امریکا هزینه کردن در امور بهداشت و سلامتی، لازم تر است از هزینه کردن

در امور نظامی، برای تهیه و خریداری کردن سلاح های اتمی که بی مصرف خواهد ماند.

..

سوز

۰۸ اسفند  ۱۳۹۵ – 26.02.2017

مسابقه اسلحه داشتن نه

مسابقه اسلحه داشتن نه

..

در سال های گذشته سعی کشور ها بر این بود که از تعداد و مقدار اسلحه

های اتمی کم کنند و بر همین اساس در چند سال پیش با حضور ناظر های

امریکائی، تعداد زیادی اسلحه اتمی، در روسیه خنثی و نابود شد.

نتیجه گیری در کشور ها این بود که: این تعداد اسلحه اتمی که در حال حاضر

موجود است و ساخته شده است برای نابود کردن تمام کره زمین، نه برای

یک بار، بلکه برای چندین بار کافی است.

باضافه این که، به کار بردن سلاح اتمی به مقدار زیادی خسارت های مختلف دارد

که نه فقط برای کشوری که مورد اصابت اسلحه اتمی قرار گرفته است ضرر دارد

و خسارت می زند بلکه به کشور های مجاور که در جنگ اتمی شرکت نداشته

اند هم، خسارت می زند و در دراز مدت برای خود کشور شلیک کننده اسلحه

اتمی هم عوارض و خسارت های جانبی دارد.

زمین گرد است و باد های اتمی در چند روز به کشور آن طرف دنیا هم سفر

می کنند.

راه عاقلانه و منطقی آن تصمیم بود که گرفته شد، یعنی کم کردن سلاح اتمی.

حالا پرزیدنت امریکا، ابرو هایش را در هم می کشد و لب هایش را غنچه می

و با انگشت اش، اشاره به دوربین می کند و می گوید که ما باید باز هم

سلاح اتمی جدید تر بسازیم که بیشترین اسلحه های اتمی را داشته باشیم

و قوی ترین کشور در این مورد در دنیا باشیم.

وقتی که در حال حاضر به اندازه ای سلاح اتمی هست که برای چند بار نابود

کردن کره زمین کافی هست، دیگر چه لزومی دارد که بیشتر ساخته شود؟

این کار،‌ غیر از هدر دادن پول و سرمایه کشور در راه بی فایده و بدون منطق،

خاصیت دیگری ندارد.

بهتر است بجای خرید اسلحه های جدید، از این پول برای باز سازی و

نو سازی سیستم های رفاهی مردم استفاده شود.

.

تا به حال به نظر می رسید و تبلیغ می شد که ایالات متحده امریکا کشوری آزاد

با دموکراسی باز است، روزنامه ها و مدیا ها در آنجا آزاد هستند که از آنچه

که به نظرشان درست نیست انتقاد کنند و آزادانه بر کار دولت ایراد بگیرند.

ولی آنچه دیده می شود، آقای پرزیدنت مثل یک پادشاه قدیمی و یک امپراتور

دستور می دهد و هر آنچه که به ذهن اش می رسد می گوید و نظر های

دل خواه ِ خودش را به عنوان دستور و فرمان صادر می کند و اجرا می شود.

او مانند یک دیکتاتور عمل می کند و اعتراضی هم به کار های او نیست!

.

آیا در امریکا مجلس نمایندگان و یا مدیا ها و یا مردم، اجازه ندارند که دیگر در

مورد کار های بی منطق و دل‌بخواه یک رئیس جمهور اعتراض کنند؟‌

در مورد بیمه درمانی آن چه که به نفع مردم شده بود، آقای رئیس جمهور

یک طرفه و به میل خودش بی اعتبار کرد، ولی از میلیون ها امریکائی که

از این تصمیم ضرر می دیدند، تظاهرات و اعتراض چند میلیونی دیده نشد!

پس امریکا با کره شمالی چه فرقی در مورد رئیس جمهور یا رهبر دارد،  

وقتی که هر دو، هر کاری می کنند مردم نمی توانند اعتراضی بکنند؟

..

سوز

۰۶ اسفند ۱۳۹۵ – 24.02.2017