آبادانی بجای خرابی

آبادانی بجای خرابی

..

آن چه که از مدیا ها به گوش می رسد، مجموع قرارداد های فروش اسلحه به عربستان

در حدود پانصد میلیارد دلار شده است. یعنی برای چند سال آینده، این مقدار اسلحه

و تجهیزات جنگی به عربستان فروخته شده است.

این پول را شرکت های بزرگ دریافت می کنند، ولی آیا چند در صد از آن به مردم

امریکا می رسد و برای آبادانی و بهداشت و رفاه مردم امریکا استفاده خواهد شد؟

به  نظر می آید که فقط آن چه که به عنوان مالیات از این شرکت ها دریافت می شود به

صندوق دولت می رود و آن درصد کمی هست، از سودی که شرکت ها دارند.

.

صاحبان شرکت های مورد معامله، ثروتمند تر می شوند و آن ثروتی هست که به آن

احتیاجی ندارند و فقط عدد دارائی شان را بالا می بَرد و فقط یک رضایت فکری دارند.  

.

اسلحه جنگی، کارش خراب کردن و نابود کردن است.

آیا نمی شود و آیا نمی شد که این مبلغ های چندین میلیاردی که برای فروش وسایل

جنگی خرج می شود، برای ساخت و ساز و آبادانی و رفاه مردم به کار رود؟

.

شاید بتوان گفت که پول این همه نفت که از عربستان و… خارج می شود، تنها به

عربستان و… تعلق ندارد، بلکه این پول برای همه مردم جهان است.

چون این مقدار نفت که مصرف می شود، نتیجه آن گاز های کربنیک است

که باعث گرمایش بیشتر زمین می شود و باعث آلوده گی هوا در کره زمین

می شود، پس وقتی که ضرر آن به همه مردم دنیا می رسد،

پول آن هم به همه مردم دنیا تعلق دارد.

.

هوای کره زمین را بیشتر، یعنی در حدود چهل درصد آن را، امریکا و چین

خراب و آلوده می کنند، ولی ضرر های آلوده گی های هوای کره زمین

به همه مردم دنیا می رسد، از گرم تر شدن تمام سرزمین ها و خشکسالی و

از بین رفتن کشاورزی و دامداری در تمام کره زمین، تا آب شدن یخ های قطبی

و بالا آمدن آب دریاها، که هر کدام ضرر ها و خسارت های مربوط به خودش

را برای طبیعت و محیط زنده گی مردم دارد.

یعنی که رعایت نکردن بهداشت و نگهداری از محیط زیست در هر کجای

دنیا که باشد، اثری دارد که مشکل آن بر جاهای دیگر جهان هم تاثیر دارد.

.

به تازه گی آماری از پلاستیک های استفاده شده و رها شده در طبیعت منتشر شده

است که رقمی در حدود یک صد و چهل میلیون تن در سال است.

این مقدار پلاستیک در دریا ها و اقیانوس ها هم، جابجا شده که از مرغ های دریائی

تا ماهی های کوچک و بزرگ از این مواد پلاستیکی صدمه دیده اند.

کشور های فقیر که سیستم درست برای جدا سازی و استفاده از این پلاستیک ها را

ندارند، آن را در طبیعت رها می کنند و ضرر «پلاستیک های سرگردان» در همه

جا و برای طبیعت و محیط زیست دیده می شود و خسارت می زند، پس برای

جلوگیری و بهبود و به داشت محیط زیست، همه کشور ها می بایست همکاری کنند،

فرقی نمی کند که پلاستیک را کشور های فقیر استفاده کرده اند یا کشورهای ثروتمند.

.  

از پول فروش نفت و طلا و الماس و مس و نقره و هرچه که در یک جائی از

جهان هست، حدود سی تا چهل درصد به «صندوق جهانی برای همه» پرداخت

شود، تا این صندوق با در نظر گرفتن فوری تر بودن، برای محل و یا نوع حفاظت

از محیط زیست، از این پول ها خرج کند، فرقی نمی کند که این خرج کردن در

کجا و در کدام کشور است، هدف به سازی و نگه داشت محیط زیست است.

.

داستان های ساخته گی و خطرناک نشان دادن کومونیست و خطر های

ایده ئولوژیک دیگر، بایستی به داستان های سازنده گی برای محیط زیست

و بهداشت تبدیل شود.

.

بایستی فکری جهانی شود که میلون ها انسان گرسنه را از فقر و نداری

نجات داد، بایستی آموزش را به روستا های جهان برد که یک خانواده افریقائی

برای خودش بیست تا بچه نسازد و یا جمعیت هند و چین را کمتر کرد که

مردم رفاه بیشتری داشته باشند و گرسنه در آن جا ها هم نباشد.

در چین یک عددی نزدیک به هشتاد میلیون انسان را گرسنه اعلام می کنند.

چه فایده ای دارد، داشتن یک چنین جمعیتی؟‌ غیر از مشکل و درد سر چه

انتظاری می توان از این جمعیت گرسنه داشت؟

پر واضح است که اگر جمعیت چین به نصف تعداد امروز برسد، یعنی حدود

هشتصد میلیون نفر جمعیت داشته باشد، بسیار بهتر از امروز می تواند به

خدمات و بهداشت آنان رسیده گی کند، تا حالا که حدود یک و نیم میلیارد

جمعیت دارد.

مشکل جهانی، بالاتر رفتن روز به روز جمعیت و کم تر شدن روز به روز

محصول کشاورزی و دامی هست.

.

آن چه باید انجام شود،‌ کم تر کردن جمعیت کره زمین از راه صلح آمیز و

زیاد کردن محصول های کشاورزی و خوراکی و دامی در همه جا هست.

.

روش های کم کردن جمعیت، با هماهنگی کشور ها می تواند به سرعت

شروع شود، زیرا زمان زیادی لازم دارد تا جمعیت کم تر شود.  

زیاد کردن محصول های خوراکی و دامی، کاری چند جانبه هست… با

جلوگیری از گرمایش زمین و رساندن آب به منطقه های رو به خشکی،

و در نتیجه نگه داشتن روستائی ها در منطقه های رو به  خشکی فعلی

و زمین های آب دار بعدی با زیاد کردن امکان کشاورزی در محل.

..

سوز

۴ آبان ۱۳۹۷ –  26.10.2018 

Advertisements

جبران کم آبی ۲

جبران کم آبی ۲

..

پمپ کردن ِ آب ِ دریا ها، به جا های کم آب و خشک، ارزان ترین و عملی ترین راه است برای:

–          جلوگیری از توفان های شن و ریز گرد‌ها.

–          ریزش ناگهانی و فرو رفتن های عمیق ِ زمین در شهر ها و دشت ها که مصرف بیش از اندازه از آب های زیر زمین را دلیل آن می دانند.

–          غنی تر شدن آب های زیر زمینی و بالا آمدن سطح آب های شیرین ِ زیر زمینی.

–          مرطوب شدن مناطقی که به آن جا ها، آب پمپ شده و دریاچه هائی درست شده است که مانعی در بوجود آمدن ریز گرد ها هست.

–          مورد استفاده قرار گرفتن دریاچه های مصنوعی، توسط مردم، پرندگان و برای پرورش ماهی ها.

–          مرطوب شدن منطقه ها، کمک به رشد گیاهان و سرسبز بودن ِ منطقه می کند.

–          از بخار شدن و تبخیر ِ آب در منطقه های مرطوب، ابری ملایم و خفیف درست می شود که نور خورشید را مقداری منعکس می کند و مانع تابش مستقیم ِ نور خورشید به زمین می شود، در نتیجه مقداری… منطقه خنک تر می شود.

–          کمی خنک تر شدن ِ منطقه باعث می شود که کمتر آب ها در منطقه تبخیر شوند، یعنی این خنک شدن، تا اندازه ای در این منطقه مانع گرم تر شدن ِ زمین شده است.

–          گیاهان رشد کرده در محل هائی که آب به آن جا ها پمپ می شود، انرژی خورشید را جذب و تبدیل به رشد گیاه می کنند، که تا اندازه ای، باز هم مانع گرم تر شدن ِ زمین می شوند، یکی با مصرف ِ نور خورشید و تبدیل آن برای رشد گیاه، و یکی دیگر به اندازه ی خود ِ گیاه، مانع تابیدن ِ مستقیم به خاک و زمین می شوند.

.

پمپ کردن آب ِ دریا ها به خشکی ها در سطح جهانی با٬ هزاران هزار پمپ ِ آب:

–          مقداری… مانع بالا آمدن ِ‌ آب دریاها و مانع به زیر آب رفتن شهرهای ساحلی و جزیره های کم ارتفاع می شود.

–          کمتر گرم شدن زمین در سطح کوچک و در جاهای مختلف ِ کره زمین، در هزاران هزار جا، باعث می شود که یخچال های طبیعی و یخ های قطبی کمتر آب شوند و در نتیجه آب های دریا ها باز هم کمتر بالا می آید، یعنی کمک به جلوگیری از گرمایش زمین می شود.

–          کم تر آب شدن ِ یخچال های طبیعی و یخ های قطبی، باعث کم تر بالا آمدن ِ آب دریا ها شده و در خرج هزینه های بسیار برای جلوگیری از ورود آب به شهر های ساحلی و جزیره های کم ارتفاع صرفه جوئی می شود. می توان هزینه ای را که برای جلوگیری و مانع سازی در شهرهای ساحلی در نظر گرفته خواهد شد یا می شود، در راه پمپ ها و مسیر سازی ِلوله ها، برای پمپ کردن آب دریا ها به خشکی ها خرج کرد.

..

سوز

۱۷ آبان ۱۳۹۵ – 07.11.2016 

 

جبران کم آبی

جبران کم آبی

..

پروفسور کردوانی در نهم آبان در سخنرانی در جلسه شورای حفاظت آب استان البرز،

وضعیت آب در ایران را بسیار وخیم ارزیابی کرد و گفت ایران دیگر آبی ندارد.

استاد کردوانی بزرگوار، از آن چه شده است یاد می کند ولی راهی پیشنهاد نمی کند.

.

خب اگر از همین حالا هم بسیار در مصرف آب صرفه جوئی کنیم و یا در اطراف

دریاچه ارومیه چاه ها را به بندیم و استفاده نکنیم،‌ باز هم چاره ساز نیست و

آبی به دریاچه اضافه نمی شود و یا سطح آب چاه های جهرم از ششصد متر

به چهار صد متر بالا نمی آید.

.

چاره ای عملی و شدنی، پمپ کردن آب دریای عمان و خلیج فارس و دریای سیاه

به جاهای کم آب کشور است.

با این کار در سطح غول آسا یعنی با صدها یا هزاران پمپ قوی آب دریا ها را به زمین ها

پمپ کردن باعث می شود:

سطح آب های زیر زمینی که آب های شیرین خواهند بود بالا می آید.

دریاچه ارومیه آب دار می شود و چاه های اطراف دریاچه دوباره آب دار می شوند.

با همان شور بودن شدید دریاچه ارومیه در سال های گذشته،  چاه های

اطراف آب شیرین داشته است.

با آب دار تر شدن دریاچه ارومیه از توفان نمک های دریاچه جلوگیری می شود.

رطوبت اطراف دریاچه های ایجاد شده در جاهای مختلف مانع خشکی محیط شده

و توفان ریز گرد ها که خوزستان و غرب و شرق کشور را فرا می گیرد بسیار

کم تر خواهدشد. ما در تهران هم توفان ریز گرد داشته ایم.

.

اگر همکاری جهانی و کم کردن گازهای گل خانه ای هم عملی شود که در

بیست سال آینده خواهد بود، باز هم آبی به این زودی به سرزمین ایران

اضافه نخواهد شد.

از همین امروز بایستی تدارک پمپ کردن آب دریا ها به مناطق مختلف ایران

را شروع کرد. هر یک روزی که زودتر این کار انجام شود جبران خسارت آسان

تر و بهتر است.

دویست میلیارد دلار خرج غنی کردن اورانیوم کردند که هیچ فایده ای برای

ایران نداشت. حالا بایستی صد میلیارد دلار برای لوله کشی و پمپ کردن

آب به کویر ها و دریاچه های ایران هزینه کنند که برای مردم و محیط زیست

مفید و کار ساز است.

باشد که چنین بادا

..

سوز

۱۲ آبان ۱۳۹۵- 02.11.2016