بهداشت، نه اسلحه

بهداشت، نه اسلحه

..

به تازه گی رئیس جمهور امریکا اعلام کرده است که باید برای سلاح های اتمی، سرمایه

گذاری کنند که امریکا در جهان بیشترین و قوی ترین اسلحه اتمی را داشته باشد.

امریکا بیش اندازه اسلحه اتمی دارد، یعنی برای چند بار نابود کردن کره زمین کافی است،

که تقریبن غیر قابل استفاده هست، چون روسیه هم تقریبن به همان اندازه اسلحه

اتمی دارد و هیچکدام مایل نیستند که از این اهریمن سیاه استفاده کنند.

پس وجود اسلحه اتمی بی فایده است.

پس از جنگ دوم جهانی و استفاده از بمب اتمی برای نابود کردن دو شهر ژاپن، بشریت از

این جنایت که انجام شد بسیار نگران بود و وجدان بشری آزرده خاطر.

در سطح جهان تصمیم گرفته شد که سلاح های اتمی را کم کنند، و توافق ضمنی شده

است که دیگر هیچ گاه از اسلحه اتمی استفاده نشود.

.

در امریکا همه مردم، بیمه درمانی ندارند.

بهتر آن است که پول و هزینه های ساختن و نگهداری از اسلحه اتمی را برای ایجاد و

سازماندهی کردن بیمه های درمانی همگانی خرج کنند.

در سال ۲۰۰۸ حدود ۶۰ از درصد امریکائی ها بیمه درمانی و پزشکی داشتند، یعنی از

۳۰۰  میلیون مردم امریکا حدود ۱۲۰ میلیون هنوز بیمه درمانی نداشتند.

از سال ۲۰۱۴ بر اساس «سیستم درمانی اوباما» حدود بیمه نشده گان تا حدود ۹ درصد

کمتر شد، یعنی هنوز حدود ۲۹ میلیون امریکائی بیمه درمانی نداشتند.

حالا با لغو «سیستم درمانی اوباما» تعداد بیمه نشده های درمانی دوباره بسیار بیشتر می شود.

یعنی برای حدود ۱۲۰ میلیون از مردم، اگر بطور متوسط در طول یک سال فقط ۱۰۰ دلار

هزینه در نظر گرفته شود،‌ مبلغی در حدود ۱۲ میلیارد دلار در سال بودجه لازم است.

پس برای مردم امریکا هزینه کردن در امور بهداشت و سلامتی، لازم تر است از هزینه کردن

در امور نظامی، برای تهیه و خریداری کردن سلاح های اتمی که بی مصرف خواهد ماند.

..

سوز

۰۸ اسفند  ۱۳۹۵ – 26.02.2017

دنیای ما

دنیای ما

..

ما در دنیائی زندگی می کنیم که ناراحتی و بیکاری و حادثه های طبیعی و یا آزار مردم  از سوی

حکومت ها ، سیل ، زلزله ، توفان و یا آتش سوزی ها ، در هر کجای دنیا که باشد باعث ناراحتی

و نگرانی و تمایل به کمک از طرف مردم در نقاط دیگر دنیا می شود .

مردم بیشتر نقاط دنیا از ناراحتی و مشگلی که در جای دیگر دنیا و برای مردم دیگر پیش می

آید ناراحت و متأثر می شوند و اگر امکان مالی و یا فیزیکی برای کمک به دیگران را ندارند ، ولی

حد اقل در اندیشه ِ خود برای کمک به دیگران جائی باز کرده اند و در باره آن فکر می کنند و

و می خواسته اند که می توانستند در آن باره کاری کرده باشند.

دنیائی که ما در آن زندگی می کنیم یعنی کره زمین و هر چه در آن است متعلق به همه

مردم  ِ کره زمین است.

اگر در چین یا امریکا به آلودگی هوا کم اهمیت میدهند ، این آلودگی اثراتی دارد که همه

مردم کره زمین از آن صدمه می بینند . تولید کار خانجات و گازهای خروجی از آن در هر

کجای دنیا که باشد ، فرقی نمی کند ، اثر بد و آلوده کننده ای به جا می گذارد که ضرر ِ آن

به همه مردم دنیا می رسد ، ولی سود و استفاده از آن کارخانه فقط به جیب چند نفر یا

چند صدنفر می رسد ، اما عواقب و ناراحتی های آن آلودگی به همه مردم دنیا می رسد.

.

اگر در کشوری تظاهراتی می شود ، در اثر نگرانی و ناراحت شدن ِ مَردم  ، از بیکاری و یا

گرانی و یا موضوعی دیگر ، از طرف مطبوعات بیشتر کشور ها ، از آن کشور خواسته

می شود که حکومت ، با مردم رفتاری خوب داشته باشد .

نگرانی مردم بیشتر ِ کشور ها برای مردمی در کشوری دیگر است که هیچ کدام  ، همدیگر

را نمی شناسند ولی نگران وضع ِ مردم ِ آن کشور هستند .

.

چه طور می توان راحتی و آرامش و بهداشت و رفاه را بین تمام ِ مردم ِ دنیا تقسیم کرد؟

.

به نظر می رسد سازمانی جهانی و به نمایندگی از طرف ِ همه کشور ها و مردم ِ دنیا ،

می تواند راهنما باشد . با در نظر گرفتن احتیاجات مردم دنیا ، مقدار گندم ، گوشت ،

پوشاک و خوراک و میوه و هر آنچه برای ِ زندگی کردن ِ همه مردم لازم است را می توان

برآورد کرد و به کشورهائی که مناسب برای یکی از موارد است برنامه داد و آن کشور

ها در تهیه و آماده کردن ِ این امکانات بکوشند و با مقدار ِ کم از سود و استفاده ، این

امکانات را بر آورده کنند و در اختیار جهان و مردم بگذارند.

.

مثلن تولید اتوموبیل بین کشور ها و تولید کنندگان آن بطور تقریبی تقسیم شود که همه

کار خانه ها کار کنند ، به شکلی که یک کارخانه چند میلیارد دلار استفاده نداشته باشد

و یک کارخانه ورشکست شود و کارگرانش بیکار شوند .

این مقدار تولید را می توان از مقدار اتوموبیل های مورد نیاز بازار برآورد کرد و سهمی تقریبی

به همه کارخانه ها داده شود که همه کارخانه های موجود ، به کار و تولید ادامه دهند ، ولی

تفاوت در آمد آن چنان نباشد که یک کارخانه مجبور به تعطیل شود و کارخانه دیگر مرتب

در حال توسعه و اضافه کردن ِ تولید باشد.

.

وقتی رفاه و سرگرمی در کشور ِ چین و هند ، بیشتر باشد ، و آن ها هم امکانات ِ سرگرمی

و تفریحی داشته باشند دیگر تنها سرگرمی برای مردم  ، بچه درست کردن نخواهد بود .

به کجا می روند این دوتا کشور ، با این همه جمعیت که بیشتر آن ها  هم زیر خط ِ فقر

هستند ؟

کشور چین می گوید هشتاد میلیون نفر گرسنه دارد ، تازه از طرف سازمان ملل هم آفرین

گرفته است که در مبارزه با گرسنگی خیلی کوشا بوده و خیلی پیشرفت داشته است .

هشتاد میلیون انسان گرسنه ، هشتاد میلیون زجر و ناراحتی و حسرت با خود دارند.

.

کشور هند هم به مقدار بسیار زیاد گرسنه دارد ، آیا مردم دیگر کشور ها می توانند این

گرسنگان را سیر کنند ؟ هر گرسنه ای چشم  ِ امید برای دریافت خوراکی دارد.

به نظر می رسد که کنترل جمعیت بشود که تعداد جمعیت را پائین تر نگهدارند ، تا بتوانند

خدمات و امکانات به این مردم بدهند ، و گر نه مردم گرسنه داشتن که افتخاری ندارد .

.

گرسنگی در افریقا ، نگرانی و توجه فکری و عملی ، در بسیاری از کشور هاست .

چگونه می توان در سطح بیشتری برای رفع ِ این مشگل کمک کرد ؟

..

سوز

19 اردیبهشت 1391 – 08.05.2012