سیاهی به پیشانی

سیاهی به پیشانی

..

تو دادی سیاهی‌، به پیشانی ات

که مردم‌، فریبی به دین داری ات

به هشتاد و چندی‌، نگشت عابدان را چنین

برابر دو تا شد‌‌، فریب کاری ات

.

ز ِ سعدی است‌، چو او‌، کس نبودست و نیست‌:

عبادت به جز خدمت ِ‌ خلق نیست

تو اِی لکه از مُهر‌‌، تظاهر‌، به پیشانی ات

صداقت به تسبیح و سجاده و دلق نیست

.

ازین لکه‌‌، برهان شده مردمان را چنین

که مُهر ِ ریا دارد این نابکار بر جبین

که او نادرست است‌، به اعمال و کار

خیانت به سر‌، رفته است در کمین

..

سوز

3 دی 1391 – 23.12.2012

Advertisements

خدمت 2

خدمت 2

..

وقتی به ، این همه نا آگاهی و نمیدانم ها می رسم ، آنقدر با شراب

خودم را پُر می کنم ، تا جائی که شراب ، بر من ، خواسته و میل ِ من

مسلط می شود ، تا این که راه رفتن و فکر کردن و دیدن برایم مشگل است

و تنها رضایتی که می توانم به دست بیاورم ، خوابیدن است.

.

با خوابیدن ، از دیدن و فکر کردن آسوده می شوم و به پوچی و بیهودگی

یه زندگی فکر نمی کنم.

شروع و انتهائی برایه جهان نمی بینم.

.

وجودمان را شروع ، و پایان زندگی مان را مفهومی نمی توانم داد.

.

بنابر این مفهومی برای آن می سازم ، و دلیلی برای ِ آن می تراشم

و آن را یک دلیل مورد قبول و منطقی می توان دانست :

که از وجودمان برای ِ خدمت به دیگران استفاده کنیم.

که وجود ما برای خدمت به دیگران است.

این دلیل می تواند بیهودگی و پوچی یه زندگی مان را رنگی منطقی بدهد.

.

اگر هم هیچ دلیل ِ منطقی و منظورداری ، برای زندگی ، تولد و مرگ نتوان یافت ،

خدمت به دیگران از بودنمان ، فایده ای را نتیجه می دهد که خالق را هم

در مقابل عمل انجام شده قرار می دهد.

وقتی هر شخص و هر انسانی سعی در کمک به دیگری داشته باشد

تا گذران ِ زندگی را برای دیگری آسان تر کند ، می شود گفت حاصل و

نتیجه ای از زنده بودن داشته است.

اگر چه در انتها برای این مفهوم از خلق شدن ها و خدمت کردن ها هم ،

بر آورد عقلانی و منطقی نمی توان تصور کرد . ولی ما با خدمت به دیگران

به زندگی مفهوم و معنا می دهیم ، تا آمدن و شدنمان را مفید دانسته باشیم.

و خالق را در مقابل این مفهوم زیبا « خدمت » شرمسار سازیم.

.

لازم نیست که خود را گول به زنیم و به خود به گوئیم که خدا به ما وظیفه

داده است و به ما قدرت داده است که به ضعیفان و محتاجان کمک کنیم.

ما می بینیم که به مردم ِ محتاج ِ کمک ، باید کمک کنیم و در اندازه یه توان و

امکانات خودمان به محتاجان ، کمک می کنیم.

اگر خدا می خواست ، می توانست خیلی راحت تر از ما انسانها

به انسانهای دیگر کمک کند ، (آنطور که راهنمایان بهشت ندیده

و نشناخته برای خدا ، امکان قدرت قائل می شوند)

.

پس چرا خدا ، به مردم ِ بیچاره در دنیا ، در  آسیا ، در شمال و جنوب امریکا و

در افریقا ، به مردم  ِ محتاج و گرسنه و دچار قحطی و خشکسالی ، کمک نمی کند؟

یا خدا ناتوان است ، یا نمی بیند و یا اصلا آنطور که برای ما توضیح می دهند و در

ذهن ما جا انداخته اند ، نیست؟

خدائی برای ما ساخته اند که قادر و توانا و مهربان و آگاه به همه چیز است و

حتا یک عده می گویند برگ درختی از شاخه نمی افتد مگر به اجازه یه خدا ،

پس مرگ ِ این همه آدم در اثر گرسنگی ، سیل ، زلزله ، با چه حکمتی قابل توجیه

و قابل درک است؟

برای راحت کردن خود از فکر کردن و یا از ترس ِ از دست دادن ِتصّور  ِ ، خدائی که با آن همه

عظمت و بزرگی برای خود ساخته ایم ، مسائل را و علت ها را به گردن خدا می اندازیم

و اینکه حکمت اوست و ما نمی فهمیم ، از موضوع رد می شویم و می گذریم؟

چه حکمت و فلسفه و توجیهی برای مرگ یکباره و در عرض دو سه ساعت

و برای عده ای حدود دویست وپنجاه هزار تا سیصد هزار نفر ،

در حادثه یه سونامی ، می توان تصور کرد؟

.

چرا یک افریقائی ِ گرسنه در محیطی به دنیا می آید که خشکسالی هست

و او با گرسنگی و فقر و کمبود های زندگی به سر می بَرَد.

چرا بسیاری از انسانها در این سرزمین از گرسنگی می میرند؟

آیا خالق ، آفریدگار یا خدا ، توانائی یه آن را ندارد که به این بیچارگان کمک کند؟

.

ما انسانها ، با کمک به این افراد محتاج ِ کمک ، خالق را شرمسار می کنیم .

به او نشان می دهیم که ، یا توانائی ندارد که به انسانهائی که خلق کرده است

امکانات زندگی بدهد ، و یا مهربان نیست ، چون مردمی را که خلق کرده است ،

با گرسنگی می کُشد.

اگر قدرتی را که راهنمایان بهشت ، برای خدا متصور هستند واقعی بود ،

او با یک اشاره ، یا با یک اراده ای که می کرد ، می توانست در آن سرزمین ها

باران به باراند ،می توانست گاو و گوسفند و مرغ و خروس به این سرزمین ها

روانه کند و مردم محتاج خوراکی را از گرسنگی نجات دهد.

.

بسیاری از مردم خود را از فکر کردن فرار می دهند ، می گویند این حکمت خدا هست!

فکر کردن کار مشگلی ست ، و اکثر مردم دوست دارند پیش آمد ها و

کاستی ها را به حساب حکمت خدا به گذارند ، تا از بی دلیل و بی منطق بودن و

ندانستن علت ِ پیش آمد ها فرار کنند و خود را با به اصطلاح با اراده و خواست ِ خدا در گیر نسازند .

پس :

از هر زمانی که می توانیم ، و در هر زمانی که می توانیم ، و بهر اندازه که

می توانیم ، وظیفه یه ما ،

خدمت به دیگران و آسان تر کردن ِ گذران زندگی یه دیگران است.

.

به قول سعدی بزرگ اندیشه و دقیق بین ،

عبادت به جز خدمت ِ خلق نیست — به تسبیح و سجاده و دلق نیست

..

سوز

18 آبان 1389 – 09.11.2010


لحظه ای از او…

لحظه ای از او…

‫ یک دوست وبلاگی عید قربان را تبریک گفته بود و تمایلش را ابراز کرده بود

که دوست دارد دوباره به حرم مطهر ، مشرف بشود و بازهم حال و هوای

حضور در خانه یه خدا را حس کند .

بعد از تبریک متقابل ، بنظرم رسید متن جوابم را بدون نام ایشان

در وبلاگ منتشر کنم ، شاید حاج آقا های دیگر هم بخوانند .

..

‫حاج …. آقا عید قربان شما هم مبارک

‫شاعر عارف می گو ید :

‫ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

‫معشوق همین جاست بیایید بیایید ،

‫حج امروز ما در خانه است ، خانه یه وطن

‫خرج حج را همین جا برای محتاجان درمانده مصرف کنید .

‫دوستی یه او را ٭ خدای بزرگ ٭ را در دل دردمندان دور و بَر ِ تان بجویید .

‫آنکه از روی ناچاری و در ماندگی ، کلیه خود را به یک میلیون تومان

می فروشد و قسمتی از ‫وجودش را با پول عوض می کند .

‫آن دختری که برای کاستن فشار خرج زندگی خانواده و

‫و برای ندیدن درماندگی پدرش در خرج روزانه ، از خانه

‫بیرون میزند و تن خود را در مقابل پول در اختیار دیگری قرار میدهد ،

زیرا وجود خودش را

‫و هزینه یه زندگی خودش را در خانه ، بر دوش پدر می بیند ،

‫او محتاج ملاقات است . آن خانواده احتیاج به بازدید دارند ،

‫وگرنه ‫حضرت حق را هر کجا طلب کنی ، او را می یابی .

‫آیا خداوند بزرگ وجود خود را ، حضور خود را فقط به خانه یه کعبه

‫و اطراف آن محدود کرده است ؟ ؟ آیا باید این همه خرج کرد و

‫و به آن قسمت از دنیا رفت تا وجود حضرت باریتعالی را حس کرد ؟

‫حاج آقا ، شما و دوستان شما با هم میتوانید مقدار زیادی پول

‫زیارت را در محله خودتان با پرس و جو ، با بررسی ها ،

‫برای بندگان درمانده یه خدا ‫خرج کنید .

‫شاعر بزرگوار می گوید :

‫عبادت بجز خدمت خلق نیست ٭ به تسبیح و سجاده و دلق نیست

‫یا حق

‫یه نظر حلاله

‫موفق باشید

..

سوز

‫09.12.2008 – 23.05