سازمان ملل ، عاشورا ۱۳۸۸

سازمان ملل ، عاشورا ۱۳۸۸
‫..
در دو سه روز گذشته و امروز‌، اخبار راجع به مراسم عاشورا در ایران ‫
‫و تهران را می دیدم و می شنیدم.‌
‫گاهی اشگ ِ تاثر جلوی دیدن را تار می کرد و از چشم جاری می شد‌.
‫احساس همدردی با مردم این سرزمین ستم دیده‌،
‫احساس ناتوانی در کمک به رفع این بلا و ستم‌، از مردم این جامعه.
‫احساس تاسف‌، و تفکر به راه های گریز‌، یا جلوگیری از این ستم و
‫زور گوئی و قدرت طلبی حاکمان ِ جامعه .
‫این احساس ِ ضعف ، بطور طبیعی ، احساس کمک طلبیدن را تقویت میکند.
‫کمک !؟ کمک از چه کسی ؟ کمک از کجا ؟
‫امام حسین (ع) در صحرای کربلا ندا داد :
‫آیا کسی هست که مرا یاری دهد و کمک کند؟
‫مردم ایران از چه کسی می توانند طلب یاری کنند؟
‫در یکطرف یک دولت است با پول و قدرت اجرائی و سربازان و پلیس
‫و عوامل مختلف با لباس شخصی و مسلح و بدون محدودیت و
‫آزاد از باز خواست و جوابگوئی ، هر کاری که می توانند می کنند.
‫از طرف دیگر مردم ، آزادیخواه و صلح جو با دست خالی و حد اکثر
‫دستی به بالا به عنوان ِ اعتراض .

‫مردم خواهان ِ آزادی های ِ اجتماعی و حقوق بشری ِ خود هستند.
ولی ‫حکومت می گوید :
‫نگوئید بجز آنچه که من می خواهم ،
‫کاری نکنید بجز آنچه که من می گویم ،
‫نپوشید بجز آنچه که من می گویم ،
‫نخندید بجز زمانی که من می گویم ،
‫گریه کنید هر زمان که من می خواهم
‫نخورید بجز آنچه که من می گویم
‫ننوشید بجز آنچه که من می گویم …

و بعضی از دولت های خارجی هم که از وجود این رهبران
‫سود می برند و منافعی برای کشور خود بدست می آورند،
‫بودن این افراد در قدرت را توجیه می کنند .
‫آن کشور ها ، با عوامل اطلاعاتی ، تبلیغاتی و نفوذی ِ خود
‫در جامعه داخلی و جامعه جهانی از این حکومت حمایت می کنند.
‫و ‫بعضی از کشور های قوی می گویند : این مسئله داخلی است ،
‫ولی اینطور نیست . این مسئله یه جامعه جهانی است.

وقتی در کشور امریکا و خیلی از کشور های اروپا ، پدر یک خانواده ،
‫فرزندانش را اذیت بکند ‫یا آنها را کتک بزند ، دولت ، پدر خانواده را از
‫خانواده جدا می کند . خانواده را تحت حمایت ِ خود می گیرد و
‫پدر خانواده را مورد سئوال قرار می دهد و او را مجازات می کند.
‫حکایت ِ دولت ها با مردم یک کشور هم مانند پدر و خانواده است.
‫اگر پدر معنوی و یا مَجازی یک کشور مردمان خود را کتک میزند
‫و یا مخالفان ِ عقیده یه خود را اعدام می کند ، و یا به بهانه های
‫واهی به زندانهای طولانی محکوم می کند ، باید جامعه جهانی
‫گوش این پدر را بگیرد و به گوشه ای بنشاند و او را محاکمه کند.
‫و مردم کشور مانند فرزندان ِ این پدر مجازی باید مورد حمایت
‫جامعه جهانی قرار بگیرند.
‫اکثر مردم ایران از وضع موجود ناراضی هستند و احتیاج به کمک دارند.
‫اکثر مردم بخیابان ها نمی آیند اگرچه ناراضی هستند ، چون ‫عوامل
‫مختلفی آنها را ترمز میدهد ، تا جان بر کف اظهار نارضایتی نکنند.

‫آیا سازمان ملل یعنی سازمان ملت ها می تواند به مردم ایران کمک کند ؟
‫تا بحال که فقط اعلامیه داده است که:
<‫حاکم ظالم کمتر ظلم کن>
‫حال اگر حاکم ظالم از ظلم کردن خود دست نکشید ،
‫سازمان ملل چکار می کند. محکوم می کند یا تحریم می کند.

‫تحریم فشار را به مردم وارد می کند . حاکم که قدرت و منابع مالی
‫و غذائی و جنگی را در اختیار دارد ، از آنچه موجود است به عوامل
‫گوش به فرمان خود تقسیم می کند و اگر چیزی اضافه بر استفاده
‫عوامل زیر فرمان خود داشت به بقیه مردم می دهد و اگر کسی
‫به کم بودن آن اعتراض کرد آنوقت می گویند در تحریم هستیم .

‫پس تحریم ها فشار را بر مردم ‫وارد می آورد نه به حاکمان
‫و عوامل نگهدارنده و گرداننده گان حاکمان.

‫خوب پس چه باید کرد ؟ آیا بقول سهراب سپهری :
‫چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید .

‫سازمان ملل دیگری باید ساخت ، جور دیگر باید داشت ،
‫یک سازمان ملل لازم است به معنای سازمانی که برای
‫رفاه ملت ها ( یعنی مردم ) در تلاش است و اگر در کشوری
‫حاکمان به مردمان ظلم می کنند ، گوش آن حاکمان را بگیرد
‫و به زباله دانی پرت کند و حاکمانی را حمایت کند
‫که اکثر ‫مردم مایل به آنها هستند و
‫اکثر مردم ، این افراد متعادل وصلح جو را می خواهند . ‫
‫در همین سازمان ملل می توان بخشی را تاسیس کرد که
‫نظارت بر اداره کشورها از نظر حقوق بشر را کنترل می کند.
‫اگر حکومتی مردمانش را تحت فشار قرار داد و آشکار و پنهان
‫مردم کشور را از بین می برد ، یک اطلاعیه و اخطاریه و در صورت
‫ادامه با یک نیروی متحد نظامی جهانی ، بلافاصله در یک
‫اقدام سریع و فوری‌، حکومت را ساقط کنند و حکومتی
‫نو برپا دارند.
این دولت را باید شست ، دولتی دیگر باید ساخت.

‫در افریقا یک دیکتاتور در کشوری دویست سیصد هزار نفر
‫از مردم را کشت. ‫چند تا محکومیت شفاهی و کتبی
‫از طرف سازمان ملل باو داده شد ‫و دیگر هیچ‫ .
‫این چاره درد نیست.

‫اداره امور نظارت بر دولت ها در سازمان ملل
‫در مورد حقوق بشر و کارکرد ‫آن دولت ها ، می تواند ‫نظر بدهد
‫که این دیکتاتور در این کشور مردمانش را کشته ، حقوق بشر
‫را نادیده گرفته است و به اخطار ها توجه نکرده است و در
‫یک جلسه اضطراری تصمیم گرفته شود و با استفاده از نیروهای
مختلف سیاسی محلی ، حتی نظامی ، آن کشور را از وجود
‫آن دیکتاتور پاک کنند و مردم را به مدیریت مورد نظرشان برسانند.‫

‫در همه جای دنیا می توان چنین نظارتی بر حکومت ها داشت ،
‫تا همه مردم جهان بهره مند از حقوق و آزادی های بشری باشند.‫
‫‫..
‫سوز

9 دی 1388 – 30.12.2009

بیداد

بیداد

..

باز کن پنجره را بلکه کمی باد بیاد

از جور و ستَم، باد، که فریاد بیاد

در کشور جَم هست فراوان بیداد

کلی ستَم است، کجاست پس فریاد


فریاد بدرون کرد، ز ِ دستِ بیداد

فریاد شکار، تیغ بدست است صیاد

فریاد، همه به آسمان باید داد

کَز  ترس ِ جَزا، فرار بدارد صیاد

..

سوز

۶  اردیبهشت ۱۳۸۸  –  26.04.2009