به گردان به مهر

به گردان به مِهر

..

بنام همانی که آغاز از اوست

جهان آفرین گفته اند، یا که دوست

به چرخ تا به چرخیم، اساس ِ جهان

ندانیم به چرخش، توان از چه روست

.

که ذره بگردد، به ذره مدام

توان را به گردش، چه چیزست کدام

نه چرخنده از دوُر بیرون پَرَد

نه مرکز، کشش را، ز ِ نیرو تمام

.

چو از ذره، بیرون بیاری نگاه

همان چهره بینی، همان دستگاه

عطارد و ناهید و هم چون زمین

به خود چرخ و بر دور ِ خورشید به راه

.

بگردند به خود، هم به گِرد ِ دگر

همه کهکشان وُ، جهان سر به سر

به ژرفای گردون، که تا چشم دید

به چرخند به خود، هم به دور ِ  دگر

.

بیا ای خداوند ِ گردون سپهر

زمین کرده آباد، به تابش ز ِ مِهر

دل ِ مردمان را به گردان ز ِ جور

به مهر پروری آور وُ، کار ِ مِهر

..

سوز

2 شهریور 1393 –  24.08.2014

————-

بوستون

به فردوسی ، رسان از ما ، درودی

به فردوسی ، رسان از ما ، درودی

..

به فردوسی آن ، پور ِ ایران درود

که شاهنامه ، قرآن ِ فارسی سرود

به فردوسی آن ، شاعر ِ پُر توان

که برتر نبوده ز ِ او ، هیچ زمان

که شاهنامه ، دژ کرد ، به پارسی زبان

ز ِ بیگانه گفتار ، کم آورَد نشان

به مردی که سی سال ، بسی رنج داشت

نگارش ز ِ گفتار ِ اعرابیان دور داشت

به او که خداوند ِ جان و خِرد را ستود

و برتر به عالم ، خِرد ، دیده بود

جهان آفرین است خدایش ، وَ یزدان ِ پاک

و گردون سپهر است در اندیشه پاک

بگفت آنک ، خِرد را ، به دارد به پیش

ندارد دل از کرده یه خویش ریش

به پروَرده رُستم ، که پور است به زال

و سیمرغ ، زال پروَرد و ، خود بی زوال

ز ِ دادار ، از کردگار ِ جهان نام بُرد

ستاره نگه ، خواست ِ یزدان شمرد

ز ِ کیهان و گردون ، بسی برده رنج

و آرام خواهد او ، از سرای ِ سه پنج

درودش ز ِ مردم ، به پارسی ، زبان

نگاهداشته ، فردوسی اش ، در جهان

به گفتا یکی مرد ِ جنگی به از صد هزار

به پاس ِ زبان ، خود برآمد به چند صد هزار

گذشت از هزار ، نام ِ او زنده است

نگاهش به ما ، تا که ، اندر پی است

تو ای پارس گوی ، در سراسر زمین

درود بر تو  بادآ ، هزار آفرین

..

سوز

27 اسفند 1390 – 17.03.2012